Chronisch. Progressief. Niets aan te doen.
Dit is wat velen te horen krijgen wanneer ze met een ziekte of aandoening worden geconfronteerd. Het klinkt definitief, alsof het leven je alleen maar vraagt om te accepteren en te ondergaan. “Leer ermee leven” is vaak het advies. Maar wat als deze woorden niet je lot hoeven te zijn? Wat als je eigen waarheid anders kan zijn?
Wanneer je gelooft dat er niets te doen is, plaats je jezelf onbewust in de rol van slachtoffer. Je wordt speelbal van je omstandigheden die je niet kunt controleren en je innerlijke kracht lijkt opeens ver te zoeken. Maar wat gebeurt er als je besluit dat je niet langer machteloos wilt toezien en alleen maar afwachten?
Eigen verantwoordelijkheid
Toen ik ziek werd, wist ik diep van binnen dat ik zelf had bijgedragen aan mijn situatie. Dat besef kwam snel. Het was confronterend en heel pijnlijk. En tegelijkertijd bracht het ook hoop. Want als ík op de een of andere manier bijgedragen had aan de ziekte, zou ik ook invloed kunnen uitoefenen op het herstel. De oplossing zat dus ergens in mij.
Maar hoe had ik mezelf in deze situatie gebracht? Het antwoord was simpel: ik had altijd de lat veel te hoog gelegd. Mijn doelen moesten worden gehaald, kostte wat kost. Grenzen? Die voelde ik niet eens. Ik leefde vooral vanuit mijn hoofd, compleet losgekoppeld van mijn lichaam en emoties.
Ik was bezig met overleven. Altijd in een staat van vechten, presteren, en bewijzen. Het was een destructieve manier van leven, iets waar ik pas achter kwam door eerlijk naar mezelf te kijken.
De weg naar verandering
Toen ik begon met zelfonderzoek, werd steeds duidelijker hoe schadelijk mijn gedrag eigenlijk was. Maar het goede nieuws was dat ik hier alle invloed op had. Ik hoefde niet langer te wachten op iets of iemand anders om mijn situatie te veranderen. Het inzicht dat ik niet liefdevol en zacht met mezelf omging, gaf me de kracht om anders te kiezen.
Ik stelde mezelf de vraag: waarom vertoonde ik dit gedrag? Waar kwam die drang om altijd te moeten presteren vandaan? De antwoorden die ik vond, gaven me inzicht in mijn diepere drijfveren en angsten.
Op dat moment ging het al lang niet meer over ziek zijn. Het ging over verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven, voor mijn gedachten, mijn gedrag, en mijn welzijn. Het ging over het loslaten van oude patronen die me niet meer dienden en nieuwe, gezondere keuzes maken.
En dat heeft alles positief beïnvloed. Door te veranderen hoe ik dacht, handelde en naar mezelf keek, kwam er een positieve verandering in mijn lichaam. Er ontstond een nieuw, gezond evenwicht.
Zelfonderzoek en verantwoordelijkheid nemen zijn krachtige middelen. Ze geven je de regie terug over je eigen leven, zelfs als je met tegenslagen te maken hebt. Het is een proces dat vraagt om zelfreflectie en moed, maar de beloning is groot:
VRIJHEID en een gezonder leven, zowel fysiek als mentaal.