Er is een beroemd taoïstisch verhaal. Een man bezat een prachtig paard. Het was zo’n uitzonderlijk paard dat zelfs de koning ernaar verlangde. Hij bood de man een enorme som geld voor het paard. Maar op een ochtend ontdekte hij dat het paard gestolen was. Alle inwoners van het dorp kwamen hem hun medeleven betuigen en zeiden: “Wat een pech! Je had een fortuin kunnen krijgen en nu is het paard weg.”
De oude man zei: “Loop niet zo snel van stapel. Wacht maar eens af wat er gebeurt. Je kunt alleen maar zeggen dat mijn paard weg is.”
En twee weken later gebeurde het dat de oude man wilde paarden mee uit het woud had gelokt. Het hele dorp stroomde samen en de mensen zeiden: “De oude man had gelijk. Zijn paard is terug en het heeft nog twaalf paarden meegebracht. Nu kan hij zoveel geld beuren als hij wil.”
Ze gingen naar de oude man en zeiden: “Het spijt ons. Wij konden niet in de toekomst kijken en weten wat God beschikt, maar u kunt dat wel.”
De oude man zei: “Kletskoek! Stel gewoon vast dat het paard terug is met nog twaalf paarden. Wat morgen gebeurt, weet niemand.”
En de volgende dag gebeurde het dat de enige zoon van de oude man bij een poging om een van de nieuwe paarden tam te maken, kwam te vallen en zijn been brak. Weer kwamen de dorpelingen bijeen en zeiden: “U had gelijk. Weer hadden we ongelijk. Het blijkt een ramp geweest te zijn. Het zou beter voor u zijn als het paard niet was teruggekomen.”
De oude man zei: “Loop niet zo snel van stapel. Zeg gewoon dat mijn zoon zijn been gebroken heeft, meer niet.”
En twee weken later gebeurde het dat de overheid alle jongens uit het dorp liet wegvoeren omdat het land in oorlog was. Alleen de zoon van de oude man bleef achter, omdat ze met hem niets konden doen.
Ze kwamen weer allemaal bij de oude man en zeiden: “Onze zonen zijn weg! Jij hebt tenminste je zoon nog. Hij mag dan wel kreupel zijn, maar hij is er tenminste nog.”
De oude man zei: “Onze zonen zijn weg en de vijand is veel sterker. Ze zullen allemaal gedood worden. Als we oud worden hebben we niemand die voor ons zorgt, en we hebben altijd nog je zoon, die misschien nog geneest. Maar altijd zeg ik hetzelfde: je kunt alleen maar vaststellen dat jullie zonen door de regering zijn opgeroepen. Mijn zoon is achtergebleven, maar voor een conclusie is het nog te vroeg.”
Stel alleen het feit vast…
In 2002 raakte ik verlamd als gevolg van MS. Wat de grootste crash was in mijn leven, bleek de start te zijn van mijn nieuwe leven. Het bleek een zegen.