Ik kan er niets aan doen maar ik pas er gewoon niet meer in. En ik wil er niet meer in. En dan bedoel ik niet mijn broek of rokje van vorig jaar.
Nee, ik pas er niet meer in. Het hokje. Ik pas er niet meer in, sterker nog ik heb er nooit ingepast maar heb me erin laten plaatsen. Dacht dat dat zo hoorde. En welk hokje bedoel ik dan? Alle hokjes!
De hokjes waar we in geplaatst kunnen worden door de maatschappij. Omdat dat overzichtelijk is, dan weten we waar je staat, dan is dat helder voor iedereen. Gemakkelijk, duidelijk en veilig. Het gaat vaak ook over goed en fout. Dan hebben we er een oordeel over.
Het hokje van Anders zijn, het hokje Gevoelig zijn, het hokje van Ziek zijn, het hokje van MS, het hokje van Spiritueel, het hokje Nieuwsgierig, etc. Als je eenmaal in een hokje zit, lijkt t wel of je er niet meer uitkomt. Alsof er een sticker op je hoofd geplakt wordt “ zo, dat is die categorie”. Dus jij bent….. vul zelf maar in. En die sticker krijg je er niet meer af.
Het hokje ‘Aanpassen’ is er ook één. Van zo moet het, zo hoort het. Volgens de boekjes, de maatschappij, de norm. Wij doen dat allemaal zo, dus pas jij je maar aan. Zo bevrijdend om daar niet meer aan mee te doen.
Vrijheid
Ook anderen stop ik niet in een hokje. Ik zie de mens in wie die is, uniek en bijzonder in ieder opzicht. Op zichzelf staand. Iemand die van alles aan het leren en ontwikkelen is. Mens-Zijn noemen we dat. I love it!
Dus als iemand ziek wordt kijk ik naar de leerschool. Wat mag diegene ontwikkelen in zichzelf? Welke kwaliteit mag meer ruimte krijgen? Wat mag zij leren? Of als iemand uit de bocht vliegt, kijken naar een diepere laag. Wat wil aandacht? Wat speelt daar waardoor iemand uit balans raakt?
Eigenlijk wordt ik nieuwsgierig van wat daar gebeurt bij die persoon, en dat is een heel andere energie dan oordelen en wegzetten in een hokje. Als we de sticker verwijderen, het hokje, kunnen we de mens zelf weer zien. En zien hoe mooi die in essentie is, met alle eigen-aardigheden.
En dan komt dat mooie eigene, het unieke licht naar voren. Dat wordt zichtbaar. Zo mooi dat we allemaal uniek zijn. Laten we dat vooral niet verstoppen of laten opsluiten. De natuur laat t ons zien. Die leeft t ons voor. Daarin is ieder onderdeel uniek en toch verbonden. En al die bloemen bij elkaar maken een prachtig boeket.
Het vraagt moed om tegenwoordig anders te zijn en anders te doen. Je eigen weg te gaan. Daar voor uit te komen en je eigen weg te gaan. Je eigen unieke kleur en geluid te laten horen.
Ik ondersteun mensen die verlangen naar deze vrijheid. Vrij om zichzelf te zijn en te leven op een manier die past bij hen en hun innerlijke waarheid.