Ik heb heel veel mogen leren van ziekte waar ik bekend mee ben geraakt. Ik kan wel zeggen dat het één van mijn grootste leermeesters is. De leermeester die altijd eerlijk was en me precies de weg wijsde / wees naar mijn geluk.
Ik zal nooit vergeten die eerste keer dat ik om hulp vroeg. Ik kon altijd alles zelf dus dit was best een grote stap. De eerste hulpverlener bij wie ik zelf aanklopte voor hulp, feliciteerde mij aan de telefoon toen hij hoorde dat ik verlamd was geraakt.
Ik dacht dat hij mij niet goed had verstaan. Dus ik legde nogmaals uit wat mij was overkomen. “Ik ben halfzijdig verlamd en heb de diagnose MS gekregen. Ik ben zwaar vermoeid, kan mijn eigen flat niet meer in en kan mijn werk kan ik nooit meer uitoefenen. Mijn toekomst is weggeveegd, niet wetend of ik ooit nog weer goed kan lopen.”
En nogmaals feliciteerde hij mij en zei “Bertine, dit is het beste wat je kan overkomen”.
Alsof hij een fles champagne opentrok en het met me wilde vieren.
Ik viel stil en tegelijkertijd spatte ik bijna uit elkaar van woede. Hoe kun je dat nou zeggen? En vooral waar haalt hij het lef vandaan dat zo tegen mij te zeggen?
Ik was woest! En flabbergasted. Mijn hoofd kon er niet bij. Alsof er met een moker op mijn hoofd werd geslagen. Hoe dan?
En toch besloot ik om bij hem in behandeling te gaan. Niet echt voor de hand liggend. Maar ik kende hem vanuit mijn werk en ervaarde hem als een wijze intuïtieve man met een groot weten en invoelend vermogen. Dat vond ik best eng maar het had tegelijkertijd ook iets boeiends. Ergens resoneerde hij en zijn werkwijze met wat ik zocht op mijn weg.
Daar begon, nu ruim 20 jaar geleden, mijn reis op weg naar herstel. Een gigantisch avontuur, waar de bijzondere intense innerlijke helingsreis begon.
Nu achteraf besef ik dat die mokerslag van groot belang was voor mijn helingsproces.
Ziekte wilde me niet ten gronde richten, maar juist het beste in mij omhoog halen.
Want nu weet ik dat ziekte een helingsproces is. Het is er om me sterker te maken. Functioneel voor mij. En die hulpverlener wist dat ook.
De gebeurtenissen en mensen op je pad zien als leermeester verandert je perspectief. Je kijkt letterlijk door een andere bril. De wereld ziet er ineens anders uit. Een wereld van verschil en ineens worden dingen mogelijk die je voor onmogelijk had gezien.
Aan alle leermeesters in mijn leven kan ik nu zeggen:
“ Dank voor jullie aanwezigheid”
It was hard, but I did it 🧡
Wil jij dat ook, leven vanuit een ander perspectief?
Onderzoeken of het ook anders zou kunnen zijn?
Jouw leermeesters en spiegels in je leven gaan zien als pareltjes op je weg?
Ervaren dat alle verandering IN jezelf zit?
Wees welkom!